ارزش انسانيت را چطور درك كنيم؟ شايد فردي بگويد " بي خيال! انسانيت مرده"، و يكي ديگر بگويد

" نه هنوز نمرده". من مي گويم اگر انسانيت مرده است مقصر خود ما هستيم كه اين ارزش را كشتيم و

اگر زنده است ما هستيم كه آن را زنده نگه داشته ايم و بايد هميشه آن را زنده نگاه داريم.شايد در كتابها

داستان ها و شعر هايي خوانده باشيم كه وقتي قابيل برادرش هابيل را كشت، آن وقت بود كه انسانيت يا

آدميت قرباني شد و از بين رفت. حالا شما چقدر جمله قبل را قبول داريد؟ بياييم اينطور بگوييم كه زماني

كه هر يك از ما آدم ها براي منافع شخصي خود ديگري را زير سلطه خود مي گيرد و او را به خفت

مي اندازد و به هر شكل حق او را ضايع مي كند و يا مثل قابيل جان هابيل ديگري را مي گيرد در اين

زمان است كه انسانيت مي ميرد. مثال هاي بيشماري مي توان در مرگ انسانيت آورد اما فكر كنم بيشتر

از اين لازم به ذكر نباشد. به نظر من انسانيت و عقلانيت يك رابطه خيلي نزديك با هم دارند. پس آيا

مي توانيم بگوييم كسي كه ارزش انسانيت را در خود از دست داده است در واقع ارزش عقلانيت خود را

قبل از آن از بين برده است؟ بايد خاطر نشان كرد كه انسانيت در اينجا به تمام جوامع بشري و هر مذهبي

و هر قوميتي نسبت داده شده است و فقط در بين اعضاي يك خانواده معني نشده است.

نه! انسانيت نمرده است و عقلانيت هم هنوز حكمراني مي كند. انسانيت در ما فقط به خواب رفته است،

ديگر وقت آن رسيده است كه بيدارش كنيم و از غرق شدن در مرداب خودخواهي رهايي يابيم.

" تو را فراموش نكنم؟ تا زماني كه در اين سر بي سامان و حواس پريشان فكر و حواسي باشد

 تو را فراموش نخواهم كرد." 

شايد اين حرف ها را زياد گفته باشيم و زياد شنيده باشيم. چقدر توانسته ايم براي اين حرف ها

ارزش قائل شويم و به آنها احترام بگذاريم. فقط در حد يك صحبت، و بعد پيش خودمان مي گوييم:

" بي خيال! من هم بايد زندگي كنم. معلوم نيست الان كجاست و به چه كاري مشغول است، چه حرف

احمقانه اي به هم زده بوديم!" آيا شده است به اين فكر كنيم كه حالا كه مي خواهيم با يكي زندگي كنيم،

اگر او در فكر كس ديگري از گذشته باشد چه بايد كرد؟ خوب حالا باز هم مي خواهيد به هم بگوييد

تا آخر دنيا به هم فكر خواهيد كرد؟ تازه  بايد دعا كرد كه  به همين فكر كردن قضيه ختم به خير

شود، بعضي ها هستند قول و قرار هاي ديگري مي گذارند.